Er is een fenomeen gaande waar niet over gesproken wordt. Het is het alsmaar toenemende breinvirus dat leidt tot ongemotiveerde jongens en ondermaats presterende jonge mannen. Het is een vorm van zwakte dat zich uit in luiheid. Ik heb me er zelf ook schuldig aan gemaakt. Met gemak zien we de splinter in het oog van een ander, maar de balk in ons eigen oog zien we niet. Gemakszucht is niet voor niets één van de hoofzondes. Maar laten we deze ontwikkeling eerlijk benaderen.
Wat ik denk dat de moeilijkste uitdaging is om een mens te zijn, is dat we gemaakt zijn om te functioneren in een wrede en medogenloze omgeving. Het zijn de niet ideale omstandigheden die ons zouden moeten motiveren om verder te reiken, de mouwen op te stropen en aan te pakken. Sinds het begin der tijden is dit de implus geweest dat de mens drijft om te ontwikkelen.
Het probleem van vandaag is dat als we niets doen voor een langere tijd, er helemaal geen consequentie is. Als je niets doet, gebeurt er letterlijk niets. Nu zou je zeggen dat dat een goed iets is. Dat we eindelijk kunnen genietn van de luxe waar we als beschaving decenia hard aan hebben gewerkt. Maar voor nu betekent het wel dat we zijn afgeleid en onze focus kwijt raken. En tegen de tijd dat we gefocussed moeten zijn, hebben we de gewoonte niet om ons te kunnen focussen. Onze mentale capaciteit is afgevlak en we staan stil.
Het mechanisme van de menselijke natuur dat ons zo ver heeft gebracht is nu een blok aan ons been. We doen niet meer dan nodig is. We spreken ervan dat alles boven een de 5.5 onze eigen schuld is. We willen het meeste krijgen met de minste moeite. Voor een dubbeltje op de eerste rang zitten, zo luidt immers het gezegde.
Mensen denken dat ze het een en ander zomaar even tussendoor kunnen doen. Maar er is een verschil tussen wat je zou kunnen doen en wat je daadwerkelijk doet. Men denkt dat ze dit kunnen doen en dat ze dat kunnen doen. In werkelijkheid lukt het alleen niet, omdat ze de gewoonte niet hebben om resultaat de creëren.
Ons brein kan maximaal twee of drie nieuwe gewoontes aanleren per keer en daar blijft het bij. Meer dan dat kan echt niet. Als je de gewoonte niet hebt om jezelf iets op te dragen om te doen, dan zal je het hoogstwaarschijnlijk gewoon niet doen. Dit betekent niet dat je het niet zou kunnen doen. Het is alleen dat je het simpelweg niet doet. Wat je zou kunnen doen en wat je daadwerkelijk doet zijn twee verschillende dingen. Je zou van alles kunnen doen, maar de vraag is of je het gaat doen.
Mensen blijven maar al te graag praten en praten, dat ze dit en dat gaan doen. Maar het gebeurt niet. Het zijn gewoon praatjes. Bedenkt voor jezelf eens wat je allemaal zou kunnen doen met je leven, met al de mogelijkheden van vandaag. De vraag is of je het zal doen. Dat is het grote verschil.
Je moet de evolutionaire druk op jezelf zetten. Bedenkt dat je de evolutionare druk van het leven neemt en die op jezelf laat drukken. Je gaat het jezelf wat ongemakkelijk maken iedere dag. De kanttekening hierbij is dat je het jezelf niet zo ongemakkelijk moet maken dat je door het lint gaat. De goede kant van dit verhaal is dat als je de evolutionare druk op jezelf zet, gezien het gros van de mensen dit niet doet, je relatief gemakkelijk de top kan bereiken.
En weet je wat. Het zuigt dat we ieder jaar een afspraak met de tandarts moeten maken om ons gebid te laten controleren. En dat we niet gewoon goede tanden kunnen hebben zonder al die poespas. En het zuigt dat we op ons dieet moeten letten om fit en gezond te blijven. Het zuigt dat we hard moeten werken om resultaat te produceren. Het zuigt allemaal. Punt.
Waarom kan het niet zo zijn dat, laten we zeggen, je gewoon geboren wordt en alles krijgt aangereikt wat je blieft. Dat al het geld van de wereld in je hand valt, alle vrouwen die je wilt voor je klaar staan en het gehele buffet is geserveerd. Je bent prins heerlijk en de koning te rijk. Met al die rommel en toestanden die kopzorgen opleveren, heb je niet van doen.
Misschien levert de nabije toekomst soelaas, wat niet geheel ondenkbaar is. De mogelijkheid op een toekomst bestaat waarin we zodanig genetisch zijn ontwikkeld en geprogrammeerd dat we gewoon super ripped zijn. Je wordt ’s ochtends wakker, doet je ogen open en bent gewoon de nieuwe Arnold Schwartzenegger, maar dan zonder de noodzaak om te trainen. Al die zakken chips kan je naar binnen werken en je blijft gewoon ripped.
En dat daarnaast je brein zodanig is geoptimaliseerd, dat zelf als je geen enkele weerstand of uitdagende gebeurtenissen hebt om op te focussen, je alsnog super gefocussed kan zijn zonder dat je een verwend nest wordt. Dat je over een optimum aan mentale kracht beschikt, zelfs zonder dat je door drukkende omstandigheden wordt gevormd, omdat dit genetisch is geprogrammeerd. Een realitiet als deze ligt niet ver van vandaag en zal op een dag werkelijkheid zijn.
Maar dat ben jij niet. En tot zover heeft dat nog niet plaatsgevonden. Dus totdat jij diegene bent, heb je te maken met een ander lot. En dat is die waarbij je moet hosselen. Dat is jou lot. Dat is wat het is. De werkelijkheid is hoe die is, niet wat jij denkt dat die is.
Je zal jezelf daadwerkelijk moeten toepassen en jezelf uitdagen. Dat is wat het is. Want we zijn nog niet genetisch geprogrammeerd om los van ons milieu onze optimale vorm te bereiken. En we leven nog niet in een utopische samenleving waarbij alles wat ons blieft wordt aangereikt. Als je er niet bewust voor kiest om te focussen, dan zal je jezelf verliezen in de soep van middelmatigheid. Eén in een dozijn. Voor jou tien anderen.
Het is aan jou om resultaat te produceren. Er is geen excuus om dat niet te doen. Uiteindelijk zal blijken dat hoe goed of legitiem je excuusjes ook zijn, het je niet verder helpt. Je kan je best doen en een schouderklopje krijgen van je moeder waarbij ze zegt dat je je best hebt gedaan en onvoorwaardelijk van je houdt. Alleen nu ben je een volwassen man en wordt je beoordeeld op basis van de resultaten die je produceert. Er is geen excuus en dat is wat je staande houdt. We zijn mannen met elkaar, maar staan elk alleen.
Geef een reactie