Het is een leus dat peak kapitalisme uitdrukt. In de kast staat een bak vol met pennen. Een pen van een waterbedrijf, een woningbouwvereniging, een Hogeschool, Universiteit en een van de Belastingdienst. Daarbij nog een aantal van zakenrelaties, waarvan een tent pennen heeft in meerdere kleuren, en van voormalige werkgevers. En dan heb je nog een pen een prominent huismerk, in dit geval die van keukenkranen.
Pennen komen altijd wel van pas, en het is leuk als aandenken. Een goede herinnering, een mijlpaal in het verleden. Je bent in ieder geval emotioneel verbonden aan de naam. Een daarom eindigen dee pennen in een verzamelbak stof te vangen.
Er zijn prestaties in je leven waar je gewoon trots op mag zijn. Je hebt je best gedaan en de beloning komt je toe, want je hebt het verdiend. Hard work pays off hoor je ze wel eens zeggen. Broederliefde hebben hun album dat als naam gegeven, vermoedelijk als een getuigenis of een baken van hoop misschien, dat je inzet daadwerkelijk het verschil kan maken in je leven.
Dus als iemand je vraagt om deze pen te verkopen, hang je niet vooral een mooi verhaal over de speciale voordelen van die pen, maar schets je te meer een utopische fantasie met als hoofdpersonage de andere persoon. Diegene moet namelijk de pen kopen, jij niet.
Geef een reactie